Over Kico

Introductie
Mijn naam is Miranda Argante en moeder van 2 meiden van 8 en 10. Na mijn scheiding, leerde ik mijn huidige partner kennen en ook hij heeft nog twee kinderen uit zijn eerdere huwelijk. Wij zijn dus zoals dat heet een samengesteld gezin.

Studie
Ik heb een pedagogische achtergrond met een studie aan de Pedagogische Academie voor Basis Onderwijs en een HBO studie Kindercoaching. Naast mijn studie heb ik de nodige ervaring met verschillende therapievormen zoals cognitieve gedragstherapie en schematherapie .

Ik werk vanuit mijn intuïtie, vanuit mijn gevoel en minder vanuit de theorie. De studies die ik heb genoten zijn daarbij een kennisfactor en een solide, betrouwbare basis. Verder blijf ik doorstuderen om zoveel mogelijk zorg te kunnen blijven geven aan verschillende kinderen met verschillende karakters in een steeds veranderende maatschappij met veranderende normen en behoeften.

Praktijkervaring
Het krijgen van mijn kinderen en het zien opgroeien ervan heeft mij doen besluiten meer met kinderen te willen gaan doen. Vooral bij het ervaren van een tekort in de hulpverlening wanneer het gaat om begeleiding bij een scheiding of hulp bij een ontwikkelingsstoornis, maakte dat ik me hierin wilde scholen en me wilde bekwamen kinderen zo te helpen zoals ik dat had gewild bij mijn eigen kinderen.

In ons eigen gezin komt van alles voor wat ik in werk als kindercoach als ervaring mee kan nemen. Mijn oudste dochter heeft een angst- en dwangstoornis en is extreem onzeker, mijn jongste dochter heeft de leerstoornis NLD, mijn stiefzoon heeft PDD-NOS en mijn stiefdochter loopt gewoon lekker mee.

Deze stempels krijgen mijn kinderen van instanties omdat het nodig is een kaartje te kunnen plakken op een ‘rugzakje’ wat ze tijdens hun schoolperiode met zich meedragen. Men weet dan wat beter in te spelen op de problematiek die ze met zich mee nemen.

Visie en missie
Voor ons zijn alle kinderen ‘gewoon’ en ‘normaal’. Ze zijn uniek zoals ze zijn, waardevol, gewenst, geliefd en een verrijking voor ons en elkaar.

In veel therapievormen die ik samen met mijn kinderen ben doorlopen miste ik steeds de werkelijke interesse in het kind. Er werd vaak en vooral gekeken naar het probleem, een negativiteit en vanuit een theoretische kennis werd dit probleem dan behandeld. Vaak zonder relevant resultaat.

Door echter aandacht te geven aan het kind zelf en te behandelen waar het kind echt last van heeft, vanuit zijn of haar eigen beleving, vind ik dat er meer vertrouwen en ook sneller de moed ontstaat om te veranderen mits en waar nodig is.